Gospodarka dla ludzi

Podatek PIT ma pięć progów: 12% do 120 tysięcy złotych rocznego dochodu i 32% od 120 do 300 tysięcy (oba bez zmian wobec dziś), 48% od 300 do 800 tysięcy, 56% od 800 tysięcy do 2 milionów i 71% powyżej 2 milionów złotych rocznie — przy czym każda wyższa stawka dotyczy tylko nadwyżki dochodu nad danym progiem, nie całości zarobków. Zostaje 4-procentowa danina solidarnościowa od dochodów powyżej 1 miliona, więc realnie najwyższe stawki wynoszą 60% (od 1 do 2 milionów) i 75% (powyżej 2 milionów).

Majątek netto (po odjęciu długów) powyżej 7 milionów złotych obejmujemy podatkiem majątkowym ze stawką rosnącą od 1% do 8% w zależności od wielkości fortuny. Żeby dało się to w praktyce naliczać, tworzymy krajowy rejestr majątkowy.

Spadki i darowizny powyżej 2 milionów złotych na jednego spadkobiercę są opodatkowane: 10% do 5 milionów, 20% do 20 milionów, 25% powyżej. Mieszkanie, w którym spadkobierca faktycznie mieszkał, oraz rodzinne oszczędności do 2 milionów złotych są całkowicie wolne od tego podatku — to nie jest podatek na zwykłą rodzinę dziedziczącą mieszkanie po rodzicach.

Rozliczanie ryczałtem zostaje tylko dla małych działalności usługowych z przychodem do 200 tysięcy złotych rocznie. Przychody z wynajmu są zawsze rozliczane na skali PIT, nie ryczałtem. Podatek liniowy dla firm znika — przedsiębiorcy płacą podatki na takich samych zasadach jak osoba na etacie. Duchowni przechodzą na ogólne zasady opodatkowania, bez specjalnych przywilejów.

Znosimy limit 30-krotności przeciętnego wynagrodzenia, powyżej którego dziś nie płaci się składek emerytalnych i rentowych — najlepiej zarabiający płacą składki od całego dochodu, jak wszyscy. Żeby nie tworzyło to w przyszłości bardzo wysokich emerytur, wprowadzamy górny limit świadczenia.

Duże firmy, z przychodem powyżej 50 milionów złotych rocznie, płacą CIT 22% zamiast 19%. Małe firmy zostają przy stawce 9%.

Likwidujemy zerowy PIT dla młodych do 26. roku życia i dla pracujących seniorów, a ulgę na dzieci obejmujemy progiem dochodowym dla wszystkich rodzin, nie tylko tych z jednym dzieckiem. Ulgi niezależne od dochodu najbardziej opłacają się tym, którzy zarabiają najwięcej. Ogólna ulga na powrót z emigracji znika, ale zostaje węższa, dla zawodów deficytowych i pracy w Polsce (rozdział 3, punkt 19).

Przychody celowo ukryte przed fiskusem, gdy to zostanie wykryte, podlegają przepadkowi. Fundacje rodzinne wykorzystywane wyłącznie do unikania podatków zostają zlikwidowane jako instrument. Krajowa Administracja Skarbowa ma być dla podatnika pomocą, nie organem urządzającym „łapanki” — a za błąd samego urzędu odpowiada urząd, nie obywatel. Wzmacniamy KAS w walce z karuzelami VAT i szarą strefą — ale wpływów z uszczelnienia nie wliczamy do rachunku tego programu.

W okresach kryzysowych nadzwyczajne, ponadprzeciętne zyski firm w sektorach strategicznych (energetyka, banki) obejmujemy specjalnym podatkiem od nadmiarowych zysków.

Wielkie platformy cyfrowe płacą podatek w wysokości 5% obrotu z reklamy internetowej i pośrednictwa handlowego osiąganego na terenie Polski — niezależnie od tego, gdzie formalnie mają siedzibę.

Na poziomie europejskim popieramy wprowadzenie podatku od transakcji kapitałowych i podatku od wielkich majątków. Dzisiejszy podatek od instytucji finansowych (bankowy) zostaje — dokładną stawkę ustali odrębna ustawa.

VAT 5% obejmuje całą żywność, także tę, która dziś ma stawkę 8%, oraz podstawowe produkty higieniczne, które dziś często mają 23% — to bezpośrednio niższe ceny na zakupy, z których korzysta każdy, niezależnie od zarobków.

Akcyza na paliwa jest co roku automatycznie waloryzowana o wskaźnik inflacji — koniec z zamrażaniem jej przed wyborami i skokowymi podwyżkami po nich.

Przyjęcie euro traktujemy jako długofalowy kierunek, nie zobowiązanie na tę kadencję — w tym czasie Polska zostaje przy złotym. Prowadzimy przygotowania prawne: gotowość NBP, plan dualnego obiegu złotego i euro, pełnomocnik rządu do spraw euro, raport o postępach co roku. Wejście do mechanizmu ERM II i konkretna data przyjęcia euro następują po tym, jak spełnimy ścieżkę fiskalną opisaną w tym programie — nie odwrotnie, nie na siłę przed terminem.

Pewne sektory zostają w rękach państwa na zawsze, jako rdzeń strategiczny: przesył i dystrybucja energii, elektrownie atomowe, węgiel na czas transformacji, publiczne odnawialne źródła energii, infrastruktura kolejowa, przemysł zbrojeniowy, zasób mieszkań publicznych, oraz Bank Gospodarstwa Krajowego i banki rozrachunkowe. Cała energetyka, łącznie z obrotem energią i wytwarzaniem konwencjonalnym, zostaje państwowa. Sprzedajemy jedynie pakiety mniejszościowe w komercyjnych bankach Skarbu Państwa — zachowując tak zwaną „złotą akcję”, która daje państwu prawo weta w kluczowych sprawach: przenoszenia siedziby, infrastruktury krytycznej, wrogiego przejęcia czy masowych zwolnień powyżej określonego progu. Cały przychód ze sprzedaży tych pakietów trafia do Funduszu Inwestycji Strategicznych (atom i modernizacja wojska).

Zamiast bezzwrotnych dotacji dla wielkich korporacji, państwo inwestuje przez publiczne fundusze zalążkowe w zamian za udział w przyszłych zyskach. Założenie spółdzielni wymaga już tylko trzech osób, nie więcej.

Deregulujemy zbędne procedury administracyjne — bez dotykania praw pracowniczych. Tam, gdzie dziś trzeba trzech osobnych koncesji, wystarczy jedna. W sprawach niskiego ryzyka wprowadzamy zasadę milczącej zgody: jeśli urząd nie odpowie w terminie, sprawa jest automatycznie zatwierdzona.

Każdą subskrypcję i usługę zawartą przez internet można wypowiedzieć tą samą drogą i tak samo łatwo, jak się ją zawarło — jednym kliknięciem, bez dzwonienia na infolinię. Cena w reklamie i na pierwszym ekranie jest ceną końcową, ze wszystkimi obowiązkowymi opłatami. Darmowy okres próbny nie przechodzi w płatny bez wyraźnej zgody klienta tuż przed pierwszym obciążeniem.

Pozew zbiorowy mogą złożyć już dwie osoby, w każdej sprawie konsumenckiej. Organizacja konsumencka może pozwać w imieniu wszystkich poszkodowanych, którzy nie zgłosili sprzeciwu — bez zbierania od każdego pisemnej zgody. Pieniądze, których nikt nie odebrał, trafiają na edukację konsumencką, nie wracają do firmy. UOKiK może nakazać natychmiastowe wstrzymanie praktyki, bez czekania na koniec postępowania, a jego ostateczna decyzja wiąże sąd w sprawach o odszkodowanie — klient nie musi drugi raz udowadniać, że firma oszukiwała.