Wolność, równość, solidarność

Fundusz Kościelny, z którego państwo płaci składki emerytalne za duchownych, znika w ciągu 3 lat: pierwszy rok — pełne składki jak dziś, drugi rok — połowa, trzeci rok — zero. Religia wychodzi ze szkół publicznych całkowicie — katecheza może się odbywać w salkach parafialnych, w pełni swobodnie, ale poza systemem edukacji finansowanym z podatków. Wypowiadamy albo renegocjujemy Konkordat w części dotyczącej religii w szkołach i finansowania Kościoła.

Kapelani wojskowi, szpitalni i więzienni nie są już finansowani z budżetu państwa — ich wynagrodzenia pokrywa Kościół. Osoba potrzebująca posługi duchowej w szpitalu, wojsku czy więzieniu wciąż ją dostanie na żądanie — zmienia się tylko to, kto płaci.

Prawo do zawarcia małżeństwa i do wspólnej adopcji dziecka przysługuje niezależnie od płci partnerów. Związki partnerskie zostają jako dodatkowa opcja dla tych, którzy woleliby tę formę, nie jako jedyna alternatywa dla par jednopłciowych.

Osoby transpłciowe mają dostęp do bezpłatnej ścieżki tranzycji. Tranzycja medyczna jest dostępna od 18. roku życia; prawne uzgodnienie płci metrykalnej — od 16 lat, za zgodą opiekuna prawnego.

Zakazujemy tak zwanych „terapii konwersyjnych”, mających „leczyć” orientację seksualną czy tożsamość płciową. Orientacja seksualna i tożsamość płciowa stają się przesłanką ochrony przed przestępstwami motywowanymi nienawiścią. Mowa nienawiści jest ścigana — ale krytyka religii, władzy czy idei nie jest mową nienawiści i zostaje w pełni chroniona jako wolność wypowiedzi. Uchylamy art. 196 Kodeksu karnego (obraza uczuć religijnych).

Politykę wobec substancji psychoaktywnych — alkoholu i konopi — opisujemy szczegółowo w rozdziale 5, punkt 14.

Wprowadzamy przepisy o dobrostanie zwierząt: zakaz niehumanitarnych metod chowu i uboju, zakaz ferm futrzarskich, zakaz chowu klatkowego i zakaz wykorzystywania zwierząt w cyrkach. Powołujemy Rzecznika Praw Zwierząt. Kończymy ze współfinansowaniem polowań z budżetu publicznego.

Każdy ma prawo decydować o wykorzystaniu swoich danych i wizerunku. Algorytmy używane przez instytucje państwowe muszą być jawne i wyjaśnialne.

W polityce wobec pracy seksualnej karzemy nabywanie usług seksualnych, nie ich świadczenie. Osoby świadczące takie usługi są w pełni zdekryminalizowane i dostają finansowane wsparcie (mieszkaniowe, psychologiczne, zawodowe), jeśli chcą z tego odejść.

Kończymy z pozwami SLAPP — strategicznymi procesami, którymi rządzący, samorząd, polityk albo korporacja uciszają krytykę. Uchylamy zniesławienie i znieważenie jako przestępstwa (art. 212 i 216 k.k.) oraz znieważenie Prezydenta RP (art. 135 § 2 k.k.). Ochrona przed najpoważniejszą mową nienawiści zostaje — sankcja karna tylko tam, gdzie chodzi o groźbę, nawoływanie do przemocy albo ścigane już dziś przestępstwa z nienawiści. W sprawach cywilnych o ochronę dóbr osobistych sąd na wstępie umarza pozew wniesiony w celu zastraszenia albo zduszenia debaty; koszty i zryczałtowane odszkodowanie za sam proces ponosi powód. Jednostki samorządu terytorialnego i Skarb Państwa tracą legitymację do takich pozwów — koniec z praktyką, którą widzieliśmy przy obsługiwanych przez Ordo Iuris pozwach przeciwko twórcom „Atlasu Nienawiści”. Krytyka władzy, firmy czy Kościoła nie wymaga konsultacji z prawnikiem.