Zdrowie i Twoje ciało

Publiczne wydatki na zdrowie dochodzą do 7% PKB — liczonego od bieżącego roku, nie sprzed dwóch lat — w ciągu dwóch kadencji, rosnąc równo co roku. Od pierwszego roku wprowadzamy centralne zakupy leków, żeby państwo negocjowało ceny w skali całego kraju, nie szpital po szpitalu. Co 24 miesiące renegocjujemy listy leków refundowanych. Od drugiego roku znosimy limity punktowe w ambulatoryjnej opiece specjalistycznej (AOS) — koniec z sytuacją, gdy przychodnia „wyczerpała limit” i nie przyjmie pacjenta do końca miesiąca — a szpitale i przychodnie dostają ryczałtowe finansowanie personelu i utrzymania, nie płatność za każdą pojedynczą procedurę.

Narodowy Fundusz Zdrowia jako osobna kasa przestaje istnieć — świadczenia zdrowotne finansujemy prosto z budżetu państwa, a pracownicy dzisiejszego NFZ przechodzą do ministerstwa zdrowia i jego oddziałów regionalnych.

Rzecznik Praw Pacjenta dostaje realne uprawnienia kontrolne i wykonawcze, nie tylko funkcję doradczą bez żadnej mocy.

Zakazujemy kierowania własnego pacjenta z kolejki publicznej do swojego prywatnego gabinetu, żeby przyspieszyć wizytę za opłatą.

Umowa o pracę na etat staje się podstawową formą zatrudnienia w ochronie zdrowia, nie kontrakty i umowy cywilnoprawne. Poszerzamy kompetencje pielęgniarek, ratowników medycznych, diagnostów laboratoryjnych i farmaceutów, żeby mogli samodzielnie robić więcej. Zawód psychoterapeuty dostaje odrębną ustawę, tak jak w 2026 roku dostał ją zawód psychologa. Zwiększamy liczbę miejsc na studiach medycznych.

Wprowadzamy jeden, ogólnokrajowy system rejestracji wizyt lekarskich. Opieka okołoporodowa jest dostępna w każdym województwie, stomatologia i opieka pielęgniarska — w każdej gminie. W każdej szkole działa gabinet pielęgniarki i dentysty.

Przerwanie ciąży na żądanie jest dostępne do 12. tygodnia ciąży; po tym terminie — na podstawie przesłanek medycznych. W placówce publicznej finansowanej z pieniędzy podatnika nie można odmówić wykonania zabiegu, powołując się na klauzulę sumienia — placówka jako instytucja ma obowiązek zapewnić dostęp, niezależnie od przekonań konkretnego lekarza.

Dzisiejsza składka zdrowotna staje się celową daniną zdrowotną: 9% od dochodu, zawsze, także dla osób rozliczających się ryczałtem od działalności usługowej — koniec z sytuacją, w której forma rozliczenia podatkowego decyduje o tym, ile płaci się na zdrowie. Cała danina jest wydawana wyłącznie na ochronę zdrowia.

Rozszerzamy istniejącą refundację in vitro (do 6 cykli) na osoby samotne i na osoby do 45. roku życia.

Na pierwszą wizytę u psychiatry czeka się maksymalnie 14 dni, a w sytuacji kryzysowej pomoc jest dostępna w ciągu 72 godzin, bez potrzeby skierowania od innego lekarza. Rozwijamy sieć centrów zdrowia psychicznego działających w środowisku lokalnym. Dodatkowe pieniądze na ten rozwój pochodzą z podwyższonej akcyzy na alkohol i konopie (patrz punkt 14 niżej), nie z ogólnego budżetu. Gdy sygnał przychodzi ze szkoły — od kolegi, nauczyciela albo samego ucznia — pomoc przy bezpośrednim zagrożeniu życia startuje tego samego dnia, według skryptu z rozdziału 10, punkt 12. 72 godziny są sufitem wizyty, gdy kryzys nie jest natychmiastowy, nie celem na dzisiaj.

Leczenie chorób rzadkich jest finansowane w pełni, bez limitów kwotowych, które dziś zmuszają rodziny do zbiórek publicznych na leczenie własnych dzieci.

Rynek suplementów diety i preparatów udających leki obejmujemy ściślejszą kontrolą jakości i bezpieczeństwa, z całkowitym zakazem ich reklamy.

Osoba nieuleczalnie chora i cierpiąca ma prawo złożyć wielokrotnie potwierdzony wniosek o wspomagane zakończenie życia, weryfikowany przez niezależną komisję lekarską — to godność decydowania o własnym końcu życia, nie obowiązek cierpienia do ostatniej chwili.

Zdrowie publiczne zamiast represji — alkohol i konopie. Obecna polityka to hipokryzja: kartel alkoholowy bez kary, obywatel z suszem — z paragrafem. Odrzucamy podział na „legalny alkohol” i „nielegalne narkotyki”. Państwo leczy i edukuje, nie tylko karze.

Alkohol jest neurotoksyną, kancerogenem i substancją silnie uzależniającą. Nie ma bezpiecznej dawki etanolu. Całkowity zakaz marketingu i sponsoringu, w tym sportu przez browary i promocji piw 0%. Wycofanie alkoholu ze stacji benzynowych i sklepów spożywczych w ciągu 24 miesięcy — zostają tylko punkty koncesjonowane, otwarte 10:00–20:00, z suchą niedzielą. Zakaz sprzedaży „małpek” (do 200 ml). Ostrzeżenia zdrowotne na opakowaniach. Akcyza na alkohol rośnie o 30% ponad stawki uchwalone na 2027 (łącznie ok. 65% wobec 2025); cały przyrost z akcyzy na alkohol i konopie idzie ustawowo na psychiatrię.

Posiadanie do 15 g przy sobie i do 30 g w domu nie jest przestępstwem. Obrót konopiami wyłącznie koncesjonowany i państwowy, uprawa prywatna zakazana, sprzedaż od 21. roku życia. Edukacja o realnych ryzykach. Higiena psychiczna w szkołach od klasy 4.